امروزه تکنولوژی شبکه ی بی سیم، به عنوان یک جایگزین بسیار ارزان برای ایجاد  شبکه های انجمنی و متحد مورد توسعه قرار گرفته است(در مقایسه با شبکه های مرسوم سیمی). علیرقم اینکه چنین شبکه هایی از نظر اقتصادی بسیار مقرون به صرفه هستند، بهره وری های عملیاتی متعددی را نیز اعم از قابلیت پویایی و راحتی برای کاربر نهایی ارائه می­دهد. یک شبکه ی بی سیم میتواند در هر دو مد Ad-Hoc  و مد زیر ساختار عمل کند. در مد اول، کاربر حالت خود مدیرانه داشته و در مد دوم نیز از یک منبع معتبر برای مدیریت شبکه استفاده می­شود، مانند روتر های بی سیم، نقاط دسترسی و ایستگاه های پایه.  یک شبکه ی Ad-Hoc عموماٌ از مالتی هاپ نیز پشتیبانی می­کند، به گونه ای که بسته ی داده ای میتواند از طریق چندین هاپ عبور کرده تا به مقصد برسد. از بین شبکه های مبتنی بر زیر ساختار، یک شبکه ی مِش بی سیم(به صورت مجموعه ای از روتر های بی سیم قرار گرفته شده در نقاط استراتژیک، به منظور فراهم کردن اتصالات کلی شبکه) نیز قابلیت انعطافی را برای این مالتی هاپ فراهم می­سازد. بنابراین، اینکه بسته های چطور می­توانند به صورت کارآمد از طریق شبکه ی بی سیم به مقصد برسند، مسئله ی بسیار مهم است.